مدت مطالعه: 2 دقیقه
روز ۲۶ دیماه ۱۳۵۷، یکی از درخشانترین و تعیینکنندهترین نقاط عطف در تاریخ معاصر ایران و ملت قهرمان ایران است؛ روزی که رژیم پهلوی پس از قرنها سلطه و استبداد، در برابر طوفان خروشان اراده مردمی، به زانو درآمد و شاه مخلوع، ناچار به ترک کشور شد. این واقعه تاریخی، تنها یک خروج سیاسی نبود، بلکه آغازی بر فروپاشی بنیانهای سست حکومتی بود که سالها با اتکا به بیگانگان و سرکوب مطالبات بحق ملت، دوام آورده بود.
عوامل متعددی در به بنبست رسیدن رژیم شاه نقش داشت؛ از ناکامی مدیریتی در بحرانهای سیاسی و اجتماعی گرفته تا گسترش فساد ساختاری و اقتصادی که چهره واقعی حکومت را آشکار ساخته بود. اما آنچه نقطه پایانی بر این حکومت گذاشت، ایستادگی پولادین و آگاهانه ملت ایران بود. اعتراضات گسترده، اعتصابات سراسری و بهویژه حرکتهای هوشمندانه انقلابیون تحت رهبری حکیمانه امام خمینی (قدس سره)، مسیر سقوط رژیم را هموار کرد. قیامهای پیاپی پس از واقعه خونین ۱۷ شهریور، حضور مقتدرانه دانشجویان، کارگران و اقشار مختلف جامعه در صحنه، نشان داد که دیگر دوران حکومت بر سر شمشیر بسته شده است.
فرار شاه، که در شرایطی با بدرقهای سرد و بدون استقبال مردمی رخ داد، در واقع اعترافی به ناتوانی رژیم در مهار موج عظیم بیداری اسلامی بود. این رویداد، پایان حکومتی بود که نه تنها به خواستههای ملت بیتوجهی کرده، بلکه با ایجاد رعب و وحشت و تضییع حقوق اولیه شهروندان، خود را از مردم جدا کرده بود. تنها چند هفته پس از این فرار تاریخی و با خالی شدن جایگاه قدرت از مشروعیت، رژیم شاهنشاهی بهطور کامل فروپاشید و انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ به پیروزی نهایی و باشکوهی دست یافت.
بیشک، ۲۶ دیماه آغازگر فصلی نوین در تاریخ سرزمین ایران است؛ فصلی که در آن ارادهی مقدس ملت بر استبداد و استکبار چیره شد و خورشید درخشان آزادی، استقلال و جمهوری اسلامی بر افق ایران اسلامی تابیدن گرفت. این روز برای نسلهای آینده، یادآوری خواهد کرد که با توکل بر خدا و همبستگی ملی، میتوان قلههای سد دشمن را فتح کرد.
انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه هرمزگان
پایان خبر
